หลังจากห่างหายไปสองสัปดาห์

ไม่ได้หายไปไหน แต่มันเหนื่อย หมดแรงจะเล่นเนต

ทำงานน่ะไม่เหนื่อยเท่าไหร่  แต่ไม่สบายเนี่ยมันเหนื่อยจัง

ปวดจมูก มีไข้รุมๆ หายใจแล้วมันเหนื่อยๆหน่วงๆ ยังไงไม่รู้

ไม่กินยา เพราะเบื่อยาๆๆๆ  สามสี่ปีมานี้ กินยาเยอะ จนไม่อยากจะกิน

หมอก็ไม่หา  เบื่อหมอ เอิ้กๆ

ซีสต์ก็ไม่ทำไร  ยังคงอยู่ ไม่ผ่า ไม่ตัดสินใจ

มาถึงก็บ่นอย่างเดียว ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ยังไม่ใกล้ตาย เอิ้กๆ

กิจวัตรประจำวัน ไม่มีไรมาก ก็แค่นอน ทำงาน กิน ทำงาน นอน

ได้เที่ยวแค่วันเดียว เมื่อวันที่ 1 ไปร้าน The Pool เกษตร-นวมินทร์

กับเพื่อนอีกสิบกว่าชีวิต  ในห้องคาราโอเกะ 

เม้าท์ๆ ร้องเพลงๆ เต้นแร้งเต้นกา บ้าๆบอๆ จนตีหนึ่ง

ได้ฤกษ์กลับบ้าน ถึงบ้านตีสองด้วยความสยอง

เพราะติดรถเพื่อนกลับมา แอบพ่อไป เลยไม่ได้เอารถไป

ความสยองเนี่ย ไม่ใช่เพื่อนเมาแล้วขับนะ

แต่เพราะมันขับรถได้น่ากลัวมาก  ได้ยินคำร่ำลือมานาน

แต่ไม่เคยขึ้นรถมานสักที  ขึ้นทีเดียวก็รู้เลยว่า ทำไม้ทำไม เพื่อนๆถึงขยาด

เรื่องเมาแล้วขับนิ่ ไม่ต้องห่วง

เพื่อนๆกลุ่มนี้ ถ้ามีเพื่อนผู้หญิงไปด้วย บุหรี่ไม่แตะ แอลกอฮอลล์(พิมพ์งี้ป่าว)ไม่ต้อง

ไม่เมาเหล้า ก็เมาแบบแห้งๆได้  เต้นกันแบบไม่อายชาวบ้าน  

ทั้งร้านเค้านั่งฟังเพลงกันสบายๆ  มีอยู่สองห้อง เต้นแร้งเต้นกา

สนุกสนานกันสุดๆ  หลังจากวันนั้น ยังไม่มีใครรายงานตัว คงหัวจมอยู่กับงานกันหมด

เจอกันอีกทีต้นเดือนหน้า นัดแนะกันไว้แล้วว่า เจอกันวันที่ 1 ห้ามเกินวันที่ 3

เหตุเพราะ เงินเดือนมันยังอยู่ เลยวันที่สามแล้ว เที่ยวไม่ได้ 

สู้ต่อไป สักวันจะรวย เอิ้กๆ

เรื่องใครบางคน

ต้องร้อง เย้ ในที่สุดชีวิตฉันก็เป็นอิสระ

ถึงฉันจะเหงา  แต่ก็ไม่ต้องการเธออีกแล้ว

อ๋อ ลืมไป กิจกรรมที่ทำช่วงนี้

หาหมอสิว  แฮะๆ  กลายเป็นแม่นางสิวเห่อ อีกแล้ว

น่าเกลียดจนทนดูตัวเองไม่ได้  เลยต้องหาที่พึ่ง

หน้ายิ่งแก่กว่าอายุอยู่แล้ว ขืนปล่อยไว้นาน มีหวังคนเรียกป้า แน่ๆ

เป็นคนอะไร แพ้ได้แพ้ดี อาบน้ำก็แพ้ อะไรๆก็แพ้ 

ยังดีหน่อย ยังไม่มีใครว่า เป็น คนขี้แพ้  เอิ้กๆ  

ไปละ ไปฝืนหลับซะที หายใจด้วยแรงริบรี่ผ่านรูจมูกแบนๆ  ^^