ในที่สุดก็ว่างมาอัพเดทบ้างแล้ว

คิดถึงช่องว่างในหน้าเขียนไดอารี่จัง

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้เข้ามาเยี่ยมเยียนเลยสักนิด

มัวแต่วุ่นวายกับชีวิตประจำวัน อันแสนวุ่นวาย

 

ตอนนี้ สบายดี ร่างกายก็คิดว่าพอจะแข็งแรงละนะ

ส่วนจิตใจ สบายมากๆค่ะ

ที่อยากจะบันทึกก็คือ ตอนนี้ โสดสนิท ค๊า

และไม่ได้เรียกร้องต้องการใครมาเติมเต็มส่วนนั้นแล้ว

เพราะช่องว่างตรงนี้เต็ม ไม่ได้เต็มเพราะมีใคร

แต่เต็มเพราะรู้ว่าทุกคนที่อยู่กับเรา"รักเรา"

ความรักจากพ่อแม่ ไม่เคยหวังแม้แต่รักตอบ

ความรักจากพี่น้อง แม้จะทะเลาะกันบ้าง แต่ก็เข้าใจกันเสมอ

ความรักจากญาติ ห่วงใยกัน เพราะสายใยของครอบครัว

ความรักจากเพื่อน แม้จะหัวเราะหรือร้องไห้เราก็อยู่ข้างกันเสมอ

ความรักจากมิตรภาพออนไลน์ แม้ไม่ว่างเจอหน้า แต่ก็รู้ว่าคิดถึงกัน (จริงมั้ย มาตอบหน่อยน๊า)

นี่ละทั้งหมดที่เติมเต็มช่องว่างในหัวใจฉันจนเต็ม

 

เกิดอะไรขึ้น ถึงทำให้ฉันได้รู้ถึงการเติมเต็มช่องว่างในหัวใจฉัน

คงจะบอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดลงในนี้ไม่ได้

และไม่สมควรจะบันทึกเรื่องราวร้ายๆอย่างนั้นไว้ในบันทึกนี้

แต่รู้ไว้ว่า เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันตาสว่าง

ไม่เคยนึกเลยว่า ฉันจะต้องเจอกับคำว่า "ความรักทำให้คนตาบอด"

ไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองจะเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนตาบอดได้

 

แต่ ตอนนี้ ตาสว่างแล้ว

ใครน๊า บอกว่าฉันดูดีขึ้น สงสัยว่าฉันอินเลิฟ

หาคำตอบจากไดอารี่หน้านี้ได้หรือยังว่าทำไมดูดีขึ้น

ก็เพราะ ตาสว่าง ไงคะ อิอิ